وبلاگ ساسی » Linux

ویرایش اطلاعات آهنگ‌ها تو لینوکس

ساسان — Sat, 11 Dec 2010 00:43:11 +0000

اگر مثل من اهل موسیقی باشید حتما براتون پیش اومده که لازم باشه Tag های آهنگ‌هاتون رو تغییر بدید. Tag ها اطلاعات اضافی آهنگ‌ها هستن که اطلاعت زیادی از جمله اسم خواننده یا گروه، نام آلبوم موسیقی، سبک و کاور آلبوم رو در بر میگیره. درست بودن این اطلاعات اهمیت دوچندان داره وقتی آهنگ‌تون رو به last.fm می‌فرستید یا وقتی mp3 player دارید چون این دستگاه آهنگ‌ها رو بر اساس اون‌ها نشون میده و تقسیم بندی می‌کنه. سایت‌های فارسی زبان هم نمی‌دونم چه مشکلی دارن که اسم جد و آباد خودشون و سایتشون رو میزارن تو تگ‌ آهنگی که برای دانلود گذاشتن.

برنامه‌های خیلی زیادی رو امتحان کردم روی سیستم عامل‌های مختلف که هم کار باش ساده باشه و هم از ورژن جدید تگ‌ها پشتیانی کنه. (این تگ‌ها هم ورژن مختلف دارن! مثلا آخرین نسخه تگ‌های mp3 که متداول هست ID3 v2.3 هست.) تنها برنامه مناسبی که پیدا کردم mp3tag بود و ویندوزی. مجبور بودم برم تو ویندوز فقط برای تگ کردن آهنگ‌هام البته تا همین دیروز که دوستی PuddletTag رو معرفی کرد. یه برنامه عالی که با QT نوشته شده و کپی همین mp3tag هست.

برای نصب اگر از دبیان و بروبچه‌هاش استفاده می‌کنید (مثل اوبونتو) این فایل deb که آخرین نسخه هست رو کافیه نصب کنید. برای نصب از روی سورس کافیه این بسته‌ها رو داشته باشید.

پایتون ۲.۵ به بالا.
PyQT4 نسخه ۴.۵ به بالا
PyParsing نسخه ۱.۵.۱ به بالا
Mutagen نسخه ۲.۲ یا بالاتر
ConfigOBJ
python-musicbrainz2

از این‌جا آخرین نسخه سورس رو دانلود کنید. با دسترسی root و این دستورات نصبش کنید:

python setup.py install

کار با این برنامه خیلی ساده است. از بالا سمت راست بزنید روی Import و یه دایرکتوری رو بش بدید تا همه‌ی فایل‌ها موسیقی که اون‌جا پیدا می‌کنه رو براتون لیست کنه. من معمولا یه آلبوم رو میدم. حالا میتونید یه ترک رو انتخاب کنید یا تعدادی یا همه‌شون رو و اطلاعات کلی براش تعریف کنید با کلیک راست و زدن Extended Tags.

مثلا کل ترک‌های یه آلبوم اسم هنرمند و نام آلبوم و کاور یکسانی دارن. هر ترکی رو که انتخاب می‌کنید اطلاعاتش سمت راست هم لیست میشه و تونید اون‌ها رو تغیر بدید و لازم نیست هربار اون صفحه Extended Tags رو باز کنید. پایین سمت راست هم یه انتخاب‌گر درختی هست که با اون میشه دایرکتوری ها رو راحت‌تر انتخاب کرد و این تو mp3tags هم نیست! برای این‌که دایرکتوری جدیدی رو به لیست اضافه کنید از منو File بزنید Add Folder . در مجموع برنامه‌ی خیلی خوبیه شاید تنها مشکلش QT هست که یکمی کند و بد شکله.

سرمای زمستان در میزکار شما

ساسان — Tue, 30 Nov 2010 20:15:32 +0000

Hope اسم پوسته‌ای هست برای میزکار Gnome که با رنگ بندی آبی و سرد پولادین سرما و سوز زمستانی رو به دسکتاپ شما میاره.

این پوسته دانلود کنید:

http://www.box.net/shared/39e03u4xdc

روی دسکتاپ کلیک راست کنید Change Desktop Background و بعد در برگه Theme بزنید Install و فایلی که دانلود کردید رو بش بدید. حالا پوسته یخی شما آماده است!
منبع

آموزش نصب لینوکس مینت ۱۰

ساسان — Wed, 24 Nov 2010 14:13:11 +0000

قبول داشته باشید یا نه، آینده مال استانداردهای آزاد هست و گنو/لینوکس سیستم عاملی هست که از این استانداردهای آزاد پشتیبانی می‌کنه و برا مبنای اون‌ها نوشته شده. اگر به تازگی بخواید گنو/لینوکس رو امتحان کنید من لینوکس مینت رو توصیه می‌کنم که بر مبنای اوبونتو هست با ظاهر بهتر و یه سری کدک‌های فایل‌های صوتی و تصویری مثل MP3 و H.264 که در CD اوبونتو قرار ندارن. قدم اول برای شروع دانلود اون از سایتش هست یا اگر اینترنت درست و حسابی ندارید می‌تونید از فروشگاه‌های اینترنتی بخریدش.

لینوکس مینت یه توزیع گنو/لینوکس زنده هست یعنی برای آزمایش و کار با اون نیازی به نصبش ندارید. فقط کافیه کامپیوتر رو با CD اون بوت کنید و بله لینوکس شما آمده‌است.
برای انجام این کار کافیه وارد تنظیمات BIOS بشید و اولویت بوت رو با CD Drive بزارید. برای رفتن به تنظیمات بایوس باید ابتدای راه‌اندازی رایانه دکمه Delete رو بزنید (ممکنه تو سیستم شما این دکمه متفاوت باشه)
خوب وقتی رایانه با مینت اومد بالا یه همچین تصوری رو می‌بینید:

مثل یه سیستم عامل کامل می‌تونید ازش استفاده کنید. تو فایل‌ها تون برگردید، اگر اینترنت دارید فایرفاکس رو باز کنید و تو اینترنت بچرخید. با Reset کردن رایانه می‌تونید به سیستم عامل فعلی‌تون برگردید و آب از آب هم تکون نمی‌خوره!
اگر بخواید LinuxMint رو به صورت دائمی داشته باشید می‌تونید با اجرای Install Linux Mint اون رو روی دیسک سخت‌تون نصب کنید. نصب کردنش هم خیلی ساده‌ست. اول زبان خودتون رو انتخاب کنید. (کسی همت نکرده هنوز فارسیش کنه!)

قدم اول آماده کردن دیسک سخت و ساختن فایل‌سیستم‌های مناسب برای اون هست. همون‌جور که برای نصب ویندوز به فایل سیستم NTFS یا FAT نیاز دارید این‌جا هم باید یه مناسبش رو بسازید. ۲ راه برای این کار دارید: یکی این که خود Linux Mint براتون هارد رو به صورت اوتوماتیک آماده کنه و این اصلاً جالب نیست چون تمام اطلاعات فعلی‌تون رو پاک می‌کنه و دومی این که دستی خودمون این کار رو انجام بدیم. پس گزینه Specify Partitions Manually رو انتخاب کنید و بزنید Forward .

این‌جا پارتیشن‌های فعلی‌تون رو میبینید. روی Add برای اضافه کردن یه پارتیشن جدید کلیک کنید.

باید دو تا پارتیشن اضافه کنید یکی از نوع Ext4 و دیگری SWAP . حواستون باشه که Ext4 رو با Mount Point / بزارید.

ممکنه تمام فضای هاردیسک توسط پارتیشن‌ها اشغال شده باشه در این صورت بایدا از حجم یک یا چند تا پارتیشن‌های فعلی کم کنید و از فضای آزاد شده پارتیشن‌های جدید رو بسازید. ما فضای آزاد می‌خوایم نه فضای آزاد یک پارتیشن ویندوزی. کافیه پارتیشن رو انتخاب کنید و بزنید Change .

New Partition Size یا سایز جدید رو پارتیشن رو مقداری بدید که از فضایی که آزد میشه بشه یا پارتیشن با فضای کافی در‌آورد. حدااقل یه ۴ گیگابایتی جدا کنید. Use As رو هم تغییر ندید تا پارتیشن رو فرمت نکنه.

خوب الان فضای آزاد داریم و میشه پارتیشن‌های SWAP و Ext4 رو ازش ساخت.

بقیه نصب بسیار سر راسته و باید اسم خودتون و رایانه‌تون رو وارد کنید و همین‌جور زمان محلی که توش زندگی می‌کنید.

آخر هم یه یه سری اسلاید شو بامزه داره که باید ببینید تا نصب تموم بشه. در نهایت این پیغام میاد که دوست دارید یه ادامه کار با سیستم‌عامل زنده ادامه بدید یا سیستم رو Reset کنید و از هارد بیاید بالا.

خوب CD رو خارج کنید و سیستم رو Reset کنید و بعد اولویت بوت رو برگردونید روی دیسک سخت. این‌هم دیسترو شما آماده به کار!

نصب درایور کارت گرافیک تو اوبونتو ۱۰.۱۰

ساسان — Tue, 05 Oct 2010 03:38:27 +0000

چند روز بیشتر به انتشار اوبونتو ۱۰.۱۰ ، خدایگان دیستروهای لینوکس نمونده. دنیای لینوکس از نظر درایور کارت گرافیک نسبت به ۶ ماه گذشته پیشرفت چشمگیری هم تو ضمینه درایورها آزاد و هم درایور کد بسته داشته. مثلا تا همین چند وقت AMD اصلا درایوری درست و درمونی برای چیپ‌هاش نمیزد ولی الان جدیدترین محصولاتش یک هفته نشده توسط داریور لینوکس پیشتیبانی میشن. دیسترویی مثل اوبونتو به طور پیش‌فرض دارای درایورهای آزاد و اوپن سورس هست که میشه گفت فقط به درد فعالیت های دوبعدی مثلا بالا پایین کردن صفحات وب و اجرای ویدئو می‌خورن. اگر می‌خواین Compiz و افکت‌هاش رو فعال کنید (که این ۳ بعدی حساب میشه!) یا یه بازی درست حسابی بازی‌کنید تو لینوکس باید دست به دامن این درایورهای کد بسته بشید. تو این پست سعی دارم نصب جدیدترین درایورهای Nvidia و ATI رو، تو اوبونتو ۱۰.۱۰ توضیح بدم.

نصب درایور Nvidia؛ روش اول:
چندتا راه داره نصب درایور Nvidia و بهترینش استفاده از Installerیی هست که nvidia.com ارائه میده. الان که این پست رو می‌نویسم جدیدترین درایور پایدار 256.53 هست که انگار اصلا کارکرد خوبی نداره. توصیه می‌کنم جدیدترین درایور رو از این‌جا اگر سیستم عامل‌تون ۳۲ بیت و اگر ۶۴ بیت هست این‌جا دانلود کنید. شاید موقعی که این پست رو می‌خونید اصلا این درایورهم پایدار شده باشه. کلا نسخه 260.19.06 به بالا رو نصب کنید.
خوب حالا این فایلی که دانلود کردید رو کپی کنید رو Desktop . این یه installer هست که با bash نوشته شده و اگر الان اجراش کنید چیزی نصب نمی‌کنه چون X Server و محیط گرافیکی در حال اجراست. پس میریم به یه ترمینال با ctrl + alt + f1 و با دستور

sudo stop gdm

محیط گرافیکی gnome رو می‌بیندیم. حالا کافیه این installer رو اجرا کنیم؛ (لازم نیست بگم که اون * یعنی ادامه‌ی اسم فایل!) (برای دیدن سایز بزرگ‌تر رو عکس‌ها کلیک کنید)

cd Desktop sudo sh NVIDIA-Linux*

این‌جا یه اخطار میده که زیاد مهم نیست Yes بزنید بره جلو.

تو این مرحله installer پیغام میده که درایور Nouveau در حال اجراست. تو نسخه‌های قبلی غیرفعال کردن این Nouveau کلی دردسر داشت ولی الان installer خودش مسئله رو میفهمه و براتون غیرفعالش می‌کنه.

فقط کافیه بزنید yes تا درایور Nouveau بره تو لیست‌سیاه و بار بعدی دیگه اجرا نشه.

خوب حالا سیستم به Reboot کنید و بیاد تو اوبونتو و مراحل قبل رو برید و installer رو اجرا کنید. این‌دفعه دیگه درایور با موفقیت نصب میشه. مرحله آخر ازتون میپرسه که آیا می‌خواید خودش xorg رو هم تنظیم کنه که حتما بزنید yes چون شما باید به اوبونتو بگید که از این درایور استفاده کنه و نصب بودن تنهاش کافی نیست.

روش دوم؛ استفاده از مخازن اضافی:
یه عده اراذل اومدن از درایور Nvidia فایل deb ساختن و خیلی راحت نصب میشن تو اوبونتو. کافبه با دستور

add-apt-repository ppa:ubuntu-x-swat/x-updates

مخزنی که این فایل رو داره اضافه کنید به اوبونتو و بعد با دستور

sudo apt-get update

لیست مخازن رو به روز کنید. بعد هم دستور

sudo apt-get install nvidia-graphics-driver

دایور رو نصب می‌کنه. البته من این رو تست نکردم ولی میگن جواب داده.

نصب درایور ATI
تا لحظه نوشتن این پست آخرین نسخه درایور ATI کاتالیست 10.9 هست که رو اوبونتو ۱۰.۱۰ نصب نمیشه. شاید زمانی که این پست رو می‌خونید کاتالیست 10.10 و بالاترش اومده باشه ولی الان تنها راه، نصبش از تو مخازن هست که یه جورای کاتالیست ۱۰.۱۰ آلفا حساب میشه!

sudo apt-get install fglrx

حالا هم کانفیک کردن X Server

sudo aticonfig -f --initial

اگر هم درایوری غیری از AMD و Nvidia دارید مثل intel که معمولا خیلی خوب توسط درایورهای آزاد پشتیبانی میشن و مشکلی نخواهید داشت.

کدک‌ها و پلیرها در لینوکس

ساسان — Wed, 28 Jul 2010 11:54:36 +0000

اصولا ویدئوها (منظورم دنباله‌ای از تصاویر است و کاری به صدا ندارم) توسط دوربین در حالت آنالوگ ذخیره میشن (این که چه جوری این‌کار رو انجام میدن برمیگرده به ساخت اولین دوربین‌ها که قدمت ۳۰۰ ، ۴۰۰ ساله داره!) بعد دوربین اون رو با یه مبدل آنالوگ به دیجیتال تبدیل می‌کنه به داده‌های صفر و یک که به درد دنیای دیجیتالی کامپیوترها می‌خوره. این‌که این ویدئو خام رو برای استفاده روزمره به کار ببریم اصلا ایده خوبی نیست چون باید برای هر پیکسل از فریم تصویر (که خودش شامل Contrast و رنگ هست و این رنگ هم خودش از ترکیب رنگ‌های پایه به وجود میاد و تازه هر ثانیه از فیلم ممکنه تا ۶۰ فریم داشته باشه!) باید داده‌ای در نظر گرفت در نتیجه حجم فوق‌العاده بالایی داره (مثلا ۳۰۰ گیگابایت برای ۱ ساعت فیلم) و به‌درد ذخیره روی دیسک و فرستادن روی اینترنت نمی‌خوره. این‌جا بود که روش‌های مختلفی برای فشرده‌سازی ویدئو به وجود آمد که هرکدوم از تکنیک‌های مختلف ریاضی و مهندسی استفاده می‌کنن و اهداف مختلفی هم دارند. مثلا با جدا کردن رنگ‌ها و فشرده سازیشون و یا حذف قسمتی از تصویر که تو فریم‌های مختلف ثابت است. به هرحال این متدها باید بتونن تعادل مناسبی رو بین حجم و کیفت و پیچیدگی روش برقرار کنن.
چون این روش‌ها متفاوت هستند پس می‌تونن ویدئوها با فورمت‌های متفاوتی ایجاد کنن که این خودش باعث عدم هماهنگی اون‌ها میشه. یه سری فرمت که اطلاعات در موردشون آزاد بود یا از نظر فشرده‌گی بهینه بودند کم کم تبدیل به استاندارد شدن. مثل MPEG-4 Part2 یا H264 . ما برای اجرا (Decode) یا ساختن این فرمت‌ها (Encode) به کدک نیاز داریم.

کدک: کدک یه سخت‌افزار یا برنامه است که برای کدگذاری و/یا کدگشایی یک جریان اطلاعاتی ویدئویی به کار میره. از این تعریف مشخص هست که کاراهایی که یک کدک انجام میده زیاد هستند مثل کدکردن یه جریان اطلاعاتی برای ارسال اون یا ذخیره کردنش روی دیسک یا کدگشایی اون برای پخش و یا تغییر اون.

کدک‌ها فرمت ویدئویی نیستند
نکته مهم این‌جاست که کدک‌ها رو نباید باید فرمت‌های ویدئویی اشتباه گرفت. فرمتی مثل MPEG-4 یه سری اطلاعات هست که مشخصاتش رو توضیح داده یا یه فایل ویدئویی که بر اساس اون ساخته شده. کدک برنامه‌ای هست که اون فایل رو می‌خونه یا ایجاد می‌کنه. کدک‌هایی که بر اساس یه فرمت نوشته میشن با هم سازگارن. مثلا ویدئویی که با کدک Xvid نوشته میشه به راحتی توسط کدک DivX Pro خونده میشه چون دوتاشون بر اساس MPEG-4 Part 2 هستند. ولی ممکن هست تصویر خام یکسانی که با این دو کدک Encode میشه کاملا متفاوت باشه از نظر کیفیت!

کدک‌ها رو میشه به دو دسته کلی تقسیم کرد:

Lossy

این کدک‌ها بر اساس فرمتی هستند که مقداری از داده اولیه رو حذف می‌کنن برای کمتر کردن حجم فایل ولی جوری که این افت کیفیت به چشم نیاد. کمتر کردن حجم فایل مزایای زیادی داره مثلا میشه صوت و تصویر بیشتری رو روی دیسک ذخیره کرد و این‌جوری هزینه‌ها رو کاهش داد. فرمت‌های مطرحی مثل MPEG-1/2 Audio Layer 3 (همون MP3) و H.264 از نوع Lossy هستند.

Lossless

این فورمت‌ها سعی می‌کنن تمام اطلاعات موجود در جریان داده اصلی رو در قالبی فشرده ذخیره کنن که هیچ جزئیاتی از دست نره. خوب معمولا از این فرمت‌ها برای نگهداری آرشیو استفاده میشه یا کلا کسی که بخواد یه صوت یا ویدئو رو با بهترین کیفیت داشته باشه. مثالی که الان به ذهنم میرسه ازش فرمت آزاد Flac هست.

فرمت حامل یا Container format : فرمتی هست که شامل ویدئو و صوت و metadata های مختلفی از جمله اطلاعات Sync صدا و تصویر هست. از Container format مطرح می‌توان به AVI و Matroska اشاره کنم که حتما فایل‌هاشو با پسوند MKV دیدید.

کدک‌ها و پلیرها در لینوکس
توی لینوکس به مقدار بسیار زیادی برنامه و فریم‌ورک و کدک برای پخش فایل‌های صوتی و تصویری وجود داره که من سعی می‌کنم مهمترین‌شون معرفی کنم.

GStreamer

GStreamer یک فریم ورک چند رسانه‌ای هست که به زبان C نوشته شده. فکر کن می خوای یه برنامه پخش موسیقی بنویسی. در اون صورت باید Decoderهای مناسب را بشناسی و فایل رو به اون بدی بعد هم کار با ALSA رو بلد باشی تا صدا به اسپیکر بره. ولی اگر تو برنامه از GStreamer استفاده کنی تمام این مراحل جهنمی رو GStreamer انجام میده و شما می‌تونید رو قسمت‌های دیگه برنامه تمرکز کنی. این فریم ورک خودش کدکی نداره و کدک‌هاش از طریق پلاگین‌ها روش نصب میشن. ۳ پلاگین Good و Bad و Ugly هر کدوم شامل کدک‌های خاصی هستند. GStreamer به طور عمده تو میزکار Gnome استفاده میشه و برنامه‌های معروفی مثل Totem ، Rhythmbox و Songbird ازش استفاده می‌کنند.

MPlayer

به نظر من که Mplayer معروف‌ترین و بهترین پلیر لینوکس هست. این برنامه که به OSهای زیاد دیگه‌ای هم از جمله M$ Windows و Mac پورت شده، فرمت‌های زیادی رو به بهترین نحو ممکن باز می‌کنه. این برنامه رابط گرافیکی (GUI) نداره و از طریق کامند لاین باید باش کار کرد. البته GUI های زیادی براش نوشتن مثل SMplayer ولی هیچ کدوم کار کردن مستقیم با خودش اونم با کامند لاین نمیشه!

xine

کسین هم یکی دیگه دیگه پلیرهای جالب تو لینوکس هست که استارت‌ش سال ۲۰۰۰ خورده. این یکی هم GUI نداره مثل MPlayer و Frontend های مختلفی براش نوشتن. یه ویژگی جالب این برنامه که همیشه ازش یاد میشه اصلاح هماهنگی صدا و تصویر تو ویدئو هست. استفاده عمده Xine توی KDE هست. (KDE از Phonon استفاده می‌کنه و Phonon هم از Xine )

کدوم از همه بهتره؟
این رو به یادت داشته باش که تو برنامه‌های آزاد اضافه کاری اشتباه است و میشه برای انجام کاری از قسمتی از برنامه‌ای که موجود هست استفاده کنیم. پلیرهایی که نام بردم اکثرا از اجزای مشترک استفاده می‌کنن. مثلا Xine و Mplayer از libavcodec استفاده می کنن که یه کتاب‌خانه برای Encode و Decode کرد اکثر فرمت‌هاست و از پروژه FFMPEG اومده. جالب هست که بدونید کدک‌های فوق‌العاده عالی fddshow هم از این کتاب‌خانه استفاده می‌کنن (اگر K-lite Codec Pack رو نصب کرده باشید دیدی‌شون). فرق عمده این‌ها در خورده کاری‌هاست مثل پخش زیرنویس و مدریت پلی لیست و … (البته زیاد هم خورده کاری نیست!) موضوع دیگه که پخش فایل‌های ویدئویی با روزلوشون بالا هست که برای کارایی بهتر باید برن رو GPU (پردازنده گرافیکی) Decode یا Encode بشن. برنامه‌ها باید بتونن از API های درایورهای موجود برای این امر استفاده کنن. وارد جزئیات نمی‌خوام بشم ولی Mplayer و نسخه‌ آخرین نسخه VLC تو این ضمینه عالی هستند. به هر حال باید باشون کار کنید تا ببنید با کدومشون بیشتر حال می‌کنید.

بازگردانی جای سیستم اعلان کارمیک به جانیتی

ساسان — Sat, 07 Nov 2009 20:45:21 +0000

یکی از موارد آزار دهنده در نسخه جدید اوبونتو جای سیستم اعلان هست که خیلی فاصله با پنل بالایی داره و یه جورایی اصلا خوش ترکیب نیست. برای این‌که مکان اون رو به جای قبلیش در اوبونتو ۹.۰۴ ببرید کافیه فقط یه پکیج نصب کنید.

نسخه ۳۲ بیتی
نسخه ۶۴ بیتی

لیبل‌ها و برچسب‌های کارمیک

ساسان — Sun, 18 Oct 2009 19:49:52 +0000

چند روز بیشتر به انتشار کوالای دنیای لینوکس نمونده. سایت Ubuntu Geek در پستی مجموعه ای از لیبل‌ها و برچسب‌های کارمیک کوالا رو معرفی کرده که توسط طراحان طرفدار اوبونتو طراحی شده که در ادامه می‌بینیم.

مجموعه اول شامل 25 لیبل سی‌دی برای نسخه‌های مختلف اوبونتو به همراه فایل های خام اون هاست.

http://www.box.net/shared/qdi15ndbg7

مجموعه 4 لیبل برای سی‌دی و دی‌وی‌دی‌های Ubuntu 9.10

http://www.box.net/shared/hj4iqi4ne3

مجموعه 12 استیکر از 12 توزیع مختلف

http://www.box.net/shared/jhu90h9qir